Gdzie szukać wsparcia

Choć zbliżające się Święta Bożego Narodzenia są obecnie tematem numer jeden w mas-mediach to obok, czasem niezauważenie przechodzą ludzie szukający pomocy. Jak ocenia się w Polsce ok. 20-25% młodzieży przejawia dłuższe (co najmniej 2 tyg.) epizody obniżonego nastroju, poczucia braku przyjemności (anhedonia) i zainteresowań, energii życiowej (szybka męczliwość) czyli jak chcą twórcy ICD-10, ma objawy depresji. To biorąc pod uwagę liczebność Polaków (przyjęto 38 milionów z czego ok. 6.7 milionów to dzieci i młodzież) daje szacunkową grupę depresyjnej młodzieży liczącej ponad 1 milion. Skala problemu jest zatem ogromna.

Należy przy tym zauważyć, że dla wielu dorosłych, depresja u młodzieży (12-18rż) może być kamuflowana objawami okresu dojrzewania takimi jak męczliowść, rozdrażnienie i napady złości czy zmiany nawyków żywieniowych. Utrata zainteresowań oraz wycofanie społeczne to inne objawy depresji ale też i stany u dorastającej młodzieży. Polski system opieki zdrowotnej jest zupełnie nie przygotowany na tak dużą liczbę młodzieży w depresji. Brakuje specjalistycznych ośrodków leczenia zaburzeń nastroju dla młodzieży oraz przygotowanej kadry psychiatrów, psychologów prowadzących psychoterapię, psychoterapeutów dzieci i młodzieży. Niestety wprowadzenie do szkół psychologów nic nie zmieniło lub zmieniło za mało. Szkoły w większości nie prowadzą zajęć socjoterapeutycznych ani terapii indywidualnej. Wsparcie psychologiczne to szczyt pomocy na jaką mogą liczyć potrzebujące dzieci w szkole. To zdecydowanie za mało. Psychologowie obecni w szkole diagnozują, opiniują wystawiają oceny ale nie prowadzą psychoterapii, która realnie zmienia stan dotychczasowy. Same opinie, diagnozy czy oceny nie wpływają na stan choroby z punktu widzenia osoby w depresji. Ośrodki mające zadania pomocy są zwykle oddalone od szkoły a więc i miejsca zamieszkania ich podopiecznych. Sytuacje te oddalają młodzież od źródła pomocy. Dodatkowo ośrodki psychologiczno-pedagogiczne świadczą pomoc w zupełnie innych warunkach niż te z którymi spotyka się uczeń i nauczyciel tego ucznia w szkole. Trudno na przykład od poradni wymagać by prowadziła socjoterapię np. zadaniową, skierowaną do konkretnej grupy-klasy, gdy nie ma do niej dostępu w ośrodku a tylko w szkole. Pamiętać należy też, że w tym przypadku zmiana środowiska to również zmiana zachowania ze wszystkimi tego konsekwencjami zmieniającymi diagnozowany obraz. Nie na darmo wprowadza się higienistki, stomatologów do szkół choć nadal można korzystać z publicznej opieki zdrowotnej. Warto o tym pomyśleć szczególnie przy tej skali problemu jakim jest depresja u młodzieży polskiej

Przypominamy zatem i informujemy, że istnieją telefony wsparcia i pomocy.

Nieletni w kryzysie emocjonalnym, potrzebujący pomocy, mogą ją uzyskać pod całodobowym numerem telefonu zaufania dla dzieci i młodzieży: 116 111

Dzieci i młodzież w żałobie mogą uzyskać wsparcie pod numerem telefonu:800 111 123.

Centrum Wsparcia dla Osób Dorosłych w Kryzysie Psychicznym: 800 70 22 22.

800 111 123.

W razie zagrożenia życia należy dzwonić pod numer 112.